ای عزیز بزرگوار!

همواره کبوترانه نگاهت می کنم و با اشتیاق، دانه دانه محبت تو را می چینم . یاد تو، پر پروازم می دهد . نامت، آوازم می دهد! ذکر فضایل تو، مرا به سرآغازهای نیکو، رهنمون می شود . دلم اسیر مهر تو می شود! یک آسمان ستاره شادی، در کهکشان وجودم سوسو می زند . هر دم، از خورشید وجود تو، که گرمابخش دلهای همگان است، نیرو می گیرم و به اوج آسمان معنا راهی می شوم!

ای امید همه! ای بلندترین زمزمه! ای بی هیچ فاصله! ای زداینده هر چه واهمه! به راستی که هر کس از برکت نگاه تو بگریزد، در انجمادی تیره و در انزوایی سرد و ساکت محبوس می ماند . هر که از تو دوری کند، دیر یا زود، باید از خاکستر اشتباه تیره خود فرار کند و با تن شویه در اقیانوس رحمت تو قرار بیابد . هر کس پریشان محبت تو شود، پشیمان نخواهد شد!

ای آسمان بلند فضیلت! ای بلندای عظمت! ای راهنمای سبز حقیقت! ای ژرفای هستی و طراوت! یاد و نام تو، برترین و زیباترین گلی است که در دلهای مؤمنان می روید . گلی که هیچ گاه پژمردگی ندارد . گل خوشبویی که تا ظهور خورشید رویت، هماره می پاید .

عشق تو در دلهای ما، مستدام باد!